Water, gal en thee...

Hoi,

Een update vanuit een zonnig Lesbos.
Het weer wordt – zeker overdag – warmer en aangenamer. Heerlijk! Maar het brengt ook gevaren met zich mee… Vorige week zondag was het de laatste dag in het Perzische nieuwjaarsfeest (nieuwjaar is op 21 maart, 13 dagen later is ‘Nature Day'). Mensen trekken er dan op uit om in de natuur te zijn. Zo ook H. met een groep vrienden / kamergenoten. Als je ruim een half uur loopt vanuit het kamp ben je bij de kust, daar brachten deze groep mannen hun tijd door. H.’s vriend besloot in het water te gaan, hij had weleens gezwommen… Al snel bleek dat hij het zwemmen in de zee onderschat had. H. vertelde het me ’s avonds: voor zijn ogen zag hij het gebeuren hoe zijn vriend om hulp riep. En niemand die hem kon helpen. De rest kon niet zwemmen… H. zag zijn vriend voor zijn ogen verdrinken. Leed op leed.
Een paar dagen later kwam ik H. weer tegen. Even vrolijk als altijd. Ja, het gaat goed met hem. Toen ik doorvroeg gaf hij toe: nee, hij draagt zijn pijn en dromen met zich mee. Maar aan de buitenkant is hij vrolijk. Zoals jij, voegde hij er nog aan toe.
Water… mensen hopen via water vrijheid te krijgen. Maar als je de cijfers ziet en de verhalen hoort: het ontneemt ook van veel mensen het leven... Zo zonk laatst een boot met men denkt 22 Syrische vluchtelingen, op weg naar Lesbos. Van de 11 lichamen die men vond, waren 5 kinderen. Berichten die bijv. het Nederlandse nieuws niet eens meer bereiken.

Nadat het een paar weken rustig geweest was, kwam er weer een boot aan op Lesbos. Na een aantal dagen is het de bedoeling dat deze mensen een plek toebedeeld krijgen in het kamp. Nu is dat verre van gemakkelijk. Zoals ik al eerder geschreven heb zitten de compounds / barakken vol, alsook de nieuwe barakken. Mijn taak laatst bijvoorbeeld om o.a. twee Afrikaanse mannen in een barak te plaatsen waar al negen mensen verbleven. Nu is er de hele week al veel onrust onder deze bevolkingsgroep, er zijn al meerdere rellen geweest, waar politie / ME / het leger aan te pas moest komen. Manmoedig stapte ik op de barak af om het gesprek aan te gaan over de twee nieuwe bewoners. Al snel liepen de gemoederen hoog op, en stond ik daar omgeven door een groep boze mannen. Nee, er is geen plek voor twee extra. We zijn geen vee… Je wil niet weten hoe slecht ik slaap hier, omdat we al hutje-mutje op elkaar liggen. “I understand your pain”, begon ik, doelend op de te volle barakken. Dat was voor een man de druppel: NEE! Jij snapt niets, maar dan ook niets van onze pijn!! Al zijn frustratie, gal kreeg ik over me heen. En weet je, hij heeft gelijk. Ik kan me hooguit een voorstelling maken van wat deze mannen doormaken, maar écht begrijpen zal ik het nooit, omdat ik me nog nooit in een situatie heb bevonden die maar enigszins lijkt op die van hem. Nomaliter zou ik weggaan uit zo’n gesprek, om de emoties wat te laten bedaren. Maar ik kon en wilde het niet, ik wilde niet weglopen voor een situatie die moeilijk voor míj was; deze mensen kunnen het namelijk ook niet. Uiteindelijk ben ik gegaan. Diep adem gehaald, wetend dat dit niet op mij persoonlijk gemunt is, maar op de omstandigheden waarin men zich verkeert.

Een aantal mensen uit hiervoor genoemde boot bleek TBC te hebben. Dit zijn de Grieken op zijn best: deze mensen in quarantaine stoppen met mondkapjes die bijvoorbeeld totaal geen baat hebben ter preventie van verdere besmetting van TBC. Normaliter zien nieuwe vluchtelingen de dokter voordat wij ze plaatsen in het kamp. Omdat een bepaald contract met de organisatie die dit doet afgelopen was, (en er kennelijk geen nieuwe organisatie voor in de plek gekomen is) zijn de meeste vluchtelingen uit de boot waarin ook de TBC-patiënten waren, verdeeld over het kamp, zonder ook maar een dokter gezien te hebben. Ik ben bang voor de risico’s die dit met zich meebrengt!

Ter afsluiting:
Heb je de korte documentaire al gezien, gefilmd vanuit een dokterspost in kamp Moria? https://www.npo.nl/brandpunt/29-03-2017/KN_1688869. Zoals hier ook uit blijkt is voor een groot aantal mensen de avonden moeilijk: geen afleiding, het moment dat men naar alcohol grijpt, zichzelf verwondt of wat dan ook om de gedachten maar van zich af te kunnen zetten.
Nu heeft EuroRelief een scherm, projector en een paar boxen gedoneerd gekregen. Om een alternatief te bieden in de avonden, wordt er nu geregeld bijvoorbeeld een voetbalwedstrijd midden in het kamp, in de buitenlucht, uitgezonden. Nu mag je van voetbal vinden wat je vindt, maar ik vind het sinds kort fantastisch :-)! Het maakt niet uit welke taal je spreekt, waar je vandaan komt; iedereen snapt wat de bedoeling is van het spel. Hier in kamp werkt het in ieder geval gebroederlijk. En in plaats van dat er liters bier in dorstige keeltjes verdwijnen, wordt er door EuroRelief thee geschonken…

Tot schrijfs!