Voller en voller...

Met m’n benen languit onder het tafeltje, een verkoelend briesje, omringd door al dan niet Griekse terrasjespikkers en met uitzicht op het blauwe water van de haven zit ik hier mijn verhaal te schrijven. Letterlijk alles is in tegenstelling tot de mensen waar ik mee werk. Okay, het uitzicht op het water delen we. Al zitten zij een paar meter verder aan de waterkant, met een lijntje en wat aas, proberend een visje te vangen voor het avondeten.
In het kamp is er voor hen geen ruimte om benen te strekken. Inmiddels leven er gemiddeld zo’n 4 gezinnen in een tent. 15 tot 20 personen. In een tent van zo’n 3 bij 6 meter (ik ben slecht in inschatten van meters). Als ik na een avonddienst naar huis loop zie ik de mannen buiten, voor de ingang van de tent slapen. In de tent past het niet... En de plek in de tent laten de mannen over voor de vrouwen en kinderen. Schrijnend.
Een verkoelend briesje is er niet. Het is hier knokken geblazen om een ventilator. Je weet wel, zo’n ding op een pootje. Per tent is er door EuroRelief een ventilator aangeschaft. Maar de gezinnen in de tent hebben, in een poging tot wat privacy, met behulp van lakens of dekens compartimentjes gemaakt. Dat betekent dat het het briesje zich niet door de gehele tent verplaatst, wat dan weer voor problemen zorgt bij de andere tentbewoners die het ook warm hebben. Tijdens een rel, waar we de gezinnen naar buiten het kamp geëvacueerd hebben, zijn ook nog eens een aantal ventilators uit de tenten gestolen.

Na m’n laatste blog weet ik eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen. Sinds juni zijn er ruim 3000 nieuwe mensen aangekomen. Ook al is er wel enige doorstroom, het is niet voldoende om een gedegen leefruimte aan iedereen te kunnen bieden in kamp Moria. Daar komt nog eens bij dat een aantal organisaties zich langzamerhand aan het terugtrekken zijn uit het kamp. De UNHCR krijgt minder financiële middelen (het is inmiddels een langdurig project aan het worden) en bij de meeste organisaties houdt het dan op als er geen geld in het laatje komt. Het kamp bevindt zich nu in een tussenfase waarbij het de bedoeling is dat de Grieken de verantwoordelijkheid op zich gaan nemen wat betreft het reilen en zeilen in het kamp. In de praktijk blijkt het dat er veel werk op onze schouders is komen te rusten, en dat terwijl we in een dieptepunt zitten wat betreft het aantal vrijwilligers. Om ons werk fatsoenlijk te kunnen doen hebben we minimaal 15 mensen per dienst nodig. We hebben nu diensten waar we het met de helft moeten doen. Je kunt je voorstellen hoe mijn weken er nu uitzien: extra lange diensten draaien, met hooguit een vrije dag in de week. Eten, werken, slapen. Soms schiet zelfs het eten er bij in.
Ben ik zielig? Nee hoor. Het is een voorrecht om hier in het kamp rond te mogen rennen om de mensen hier te kunnen dienen. Ook al wordt ons werk veelal ondergewaardeerd (men houdt ons verantwoordelijk voor de slechte huisvesting bijvoorbeeld, tekort aan kleding voor iedereen en ga zo maar door). Zo was ik laatst betrokken bij het huizen van een paar mannen in een zogeheten ‘lifeshelter’. Men had de lifeshelter op slot gedaan, de jongen met wie ik sprak weigerde pertinent de nieuwe mannen toe te laten. Uiteindelijk moest de politie er bij komen, die met veel tamtam en letterlijk geschreeuw hun figuurlijke spierballen kwamen laten zien. Dan zie ik de meerwaarde weer in waarom onze organisatie bijvoorbeeld de ‘housing’ doet. In ieder geval hebben ze een wat humaner gezicht bij wie ze hun desillusie, hun frustratie kwijt kunnen.

Ik vind het belangrijk om -met de weinige mankrachten die we hebben- wat afleiding te kunnen bieden in het kamp. Zo heb ik afgelopen zaterdag met de Congolese R. -een geweldige jonge vent, die nergens aan het stereotype van een Afrikaan voldoet, hij is bijvoorbeeld erg stipt w.b. tijd- een ‘African cultural night’ georganiseerd. Met behulp van een stapel pallets, een tentzeil van UNHCR, dranghekken uit de foodline en sponsorgeld (met dank aan de Duikenburgse dagen) hebben we attributen aangeschaft, een programma gemaakt en een podium gebouwd. Elk vrij uurtje hebben we aan de voorbereidingen besteed. Wat was het een gave avond, afgelopen zaterdag! Men heeft bijv. het verhaal van Congo uitgebeeld (met geweren gemaakt van stukken pallet). Toen ik hier vooraf van hoorde was ik wel bezorgd; geweld uitbeelden in een kamp met oorlogslachtoffers? Maar uiteindelijk was het erg waardevol en leidde het -in ieder geval bij mij- tot meer begrip van hun situatie. De sfeer die avond was zelfs gebroederlijk! Nu kriebelt het uiteraard om een Perzische, Arabische, Koerdische of wat dan ook voor een avond te organiseren.
Maar er kriebelt wel meer; in samenwerking met Livingstone gaan we in oktober een kids week organiseren. Het gaat me aan het hart om zoveel kinderen (en volwassenen, maar dat is een ander verhaal) rond te zien lopen zonder een zinvolle daginvulling. Natuurlijk zou het mooi zijn als er iets structureels voor hen zou zijn, maar nu maken we er ons sterk voor om de kids in ieder geval een week afleiding te kunnen bieden!

Er zijn een aantal groepen en individuele vrijwilligers vanuit Nederland geweest hier de laatste maand. Erg leuk om met hen samen te werken in het kamp. Ik heb zelfs de naam “tante Hannie” (met dank aan Jan) gekregen, die een vluchtelingen inmiddels overgenomen hebben. Ik voel me soms ook wel een bezorgde tante. Een maand geleden zijn twee broers uit Irak aangekomen hier. Een van die broers zie ik afglijden, en dat gaat me aan het hart. Zo had hij voor het eerst deze week drugs gebruikt, z’n broer sleepte hem de heuvel op naar z’n slaapplek. Hij was helemaal van de kaart. Beiden. De een omdat hij niet meer in staat was om ook maar een stap te zetten, de ander omdat hij furieus was. “Als hij bijkomt, dan doe ik hem wat aan”...

Het nadeel van het niet bijhouden van m’n blog is dat ik nu teveel wil schrijven. Maar omdat ik weet dat een gemiddelde lezer afhaakt bij het zien van lange lappen tekst denk ik dat het beter is dat ik stop nu :-)!

Ter afsluiting: Als echte Nederlander denk ik dat het belangrijk is om feedback te krijgen (van ex-vrijwilligers). Heb een evaluatieformulier ontwikkeld, de eerste reacties komen inmiddels binnen. Graag wil ik met je delen wat een teamleider schreef n.a.v. de vraag wat de drie lessen zijn die hij geleerd heeft in het kamp:
1. The crisis is far from over
2. Not all refugees are Syrian
3. Everybody has a tragic story

...

Liefs,
Hanneke