Barstende voegen

Kalispera,

Na een break in Nederland gehad te hebben in augustus, ben ik in september weer op Lesbos begonnen. Verdrietig genoeg moest ik al snel terug omdat m’n opa overleed.
Ik probeer nu de draad hier weer op te pakken.

Gister aan het einde van de dienst liep ik het kamp uit. Met het gehele team hebben we ons een slag in de rondte gewerkt om tentzeilen uit te delen aan de duizenden mensen die momenteel in het kamp zijn en flinterdunne zomertentjes bivakkeren. Even je geheugen opfrissen; men schat dat het kamp geschikt is voor zo’n 3000 mensen. Momenteel verblijven er ... 13.000. Dertienduizend. We zouden dus minimaal 5 kampen moeten hebben in plaats van 1 voor al deze mensen!
Als we ’s ochtends naar onze container / infopunt willen gaan in het kamp moeten we ons eerst letterlijk door honderden lijven wurmen. Honderden mensen... Allemaal met vragen en zorgen, die bij ons neergelegd worden.
Inmiddels vielen de eerste druppels uit de lucht. Ik zag mensen die geen tentzeil hadden verwoed manieren proberen te vinden om hun spulletjes droog te houden. Een paar jongens hadden hun spullen bij elkaar geknoopt en daar stukjes karton overheen gelegd, ook al wisten ze wel dat dat weinig effect heeft.

Na een nacht regen kwam ik met lood in de schoenen weer het kamp in. Het is niet om aan te zien om bijvoorbeeld een familie te zien zitten in een ingestorte tent. Die plastic tentstokjes houden het gewicht van de regen niet...
Gelukkig is het nu droog. Maar het is een voorbode van wat komen gaat.

In de geschiedenis van dit kamp en eiland zijn er nog nooit zoveel vluchtelingen hier geweest. De situatie in Turkije verslechtert (praat er niet over met de EU-leiders, want die willen Erdohan als het gaat om de vluchtelingenproblematiek graag te vriend houden). Het zorgt ervoor dat mensen gedwongen worden een volgende, nog gevaarlijkere reis te ondernemen, naar een hopelijk veiliger oord; Europa.

Ik moet me bijna dagelijks toespreken dat ik niet moe van de situatie wordt. De enigen die een reden hebben om moe te zijn, zijn deze mensen die we dienen en die veelal zoveel ontberingen hebben geleden of dat nog steeds doen. Het is echter zo vermoeiend om dit terugkerend patroon te zien; Dezelfde problemen, dezelfde tekorten in alles wat we willen doen en uitgeven. Dezelfde frustratie en verdriet dat dit bij die ander oplevert. Echter dan met elke keer nieuwe gezichten. Ondanks dat is het weinige, maar zo belangrijke dat wij en ik kan doen is die ander zien als ... MENS.

De laatste dagen heb ik echter weinig kans gehad om mensen in het kamp beter te leren kennen. Ik heb namelijk een nieuwe rol toebedeeld gekregen. M’n collega gaf er vandaag maar ‘ns een naampje aan (titels zijn in bepaalde culturen heel erg belangrijk) en als wat je doet geen titel heeft is dat verwarrend. Vanaf nu ben ik ‘supply chain manager’.

Het houdt in dat ik moet zorgen dat de items er zijn die we willen distribueren. In samenwerking en in principe onder de verantwoordelijkheid van het kampmanagement. Zij zouden degenen moeten zijn die voor onderdak bijvoorbeeld zorgen, zou je denken toch? Op mijn vraag aan kampmanagement of ze tentzeilen voor ons hadden om uit te delen kreeg ik het antwoord; we hebben rain poncho’s. Je weet wel, van die plastic poncho’s die je eenmalig kunt gebruiken. Alsof dat iemand droog houdt in een tent. En hoeveel poncho’s ze uiteindelijk hadden? 2000 ... Op een populatie van, juist: 13.000.

Ondanks dit alles is het bemoedigend om met elkaar, als onbeduidende schakeltjes, een verschil te kunnen maken, hoe klein die ook is.

Kom het zelf ervaren!

Zie hieronder een video die een vluchteling gemaakt heeft deze ochtend en dit (via een vertaler) bij onze infobalie kwam laten zien.